بررسی ارتباط بین رضایت شغلی و بار کار ذهنی با تبیین نقش کنترل شغلی در

زمینه و هدف : سرمایه انسانی بعنوان یکی از مهمترین عوامل مؤثر در پیشرفت و توسعه هر جامعه و سازمانی است. رضایت شغلی به جنبه های مختلف شرایط کار و قابلیت های فردی بستگی دارد. نارضايتی شغلی می تواند منجر به غيبت از كار و افت نحوه عملکرد شده و به‌طور بالقوه بــركيفيت مراقبت بيمار تاثیر گذار باشد. حجم کار بالا و نیازهای متفاوت شغلی باعث رشد بار کاری ذهنی ماما ها می شود. عدم رضایت شغلی وعدم تعادل بین بار کاری وتوانایی و محدودیت های افراد می تواند بر سلامت عمومی نیز تاثیر گذار باشد. هدف از مطالعه حاضر مرور متغیرهای رضایت شغلی ، بارکار ذهنی با در نظر گرفتن نقش میانجی کنترل شغلی در کارکنان مامایی بیمارستان است.

روش کار: پژوهش حاضر از نوع توصیفی – تحلیلی است که درسال 1398 و با در نظر گرفتن همه ماماهای بیمارستان های آموزشی شهر اردبیل به عنوان جامعه آماری تحقیق انجام شد. گزارش‌ها از 143 ماما به روش سرشماری و با بهره‌گیری از چهار پرسشنامه داده‌ها دموگرافیک، پرسشنامه NASA-TLX، پرسشنامه رضایت شغلی JDI و پرسشنامه کنترل شغلی جمع‌آوری گردید. به منظور آنالیز نتایج از آزمون کای اسکوئرو آزمونهای تعقیبی post hoc استفاده گردید. علاوه بر این برای تعیین ارتباط بین متغیرهای کمی از ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. جهت مرور اثر متغیر میانجی از آزمونهای آنالیز کوواریانس (MANOVA) و برای تحلیل سایر متغیرها در کنار هم با وجود متغیر میانجی از مدلهای معادلات ساختاری (SEM) استفاده شد. تحلیل داده ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS ادیشن 18 و نرم‌افزار AMOS ویرایش 18صورت گرفت.

یافته ها : در مطالعه حاضر میانگین بارکارذهنی98/70 میانگین رضایت شغلی 77/193 و میانگین کنترل شغلی 65/14 بدست آمد. از سوی دیگر طبق نتایج مدل نهایی از برازش خوبی برخوردار است (861/0= CFI، 072/0=RMSEA). در ادامه نتایج نشان داد بین بار کار ذهنی و رضایت شغلی رابطه معنی دار وجود دارد (001/0 >p ، 20/0- r=) و این رابطه با حضور کنترل شغلی صعود یافته است (001/0 >p ، 28/0- r=).

بحث : نتایج نشان داد با صعود بارکاری ذهنی، رضایت شغلی و کنترل شغلی با هم ارتباط دارند. به نحوی که هر چه میزان بار کاری در شاغلین افت می یابد افراد رضایت شغلی بیشتر داشته و کنترل بهتری بر روی امور محوله دارند. از طرفی در مطالعه حاضر کنترل شغلی توانایی کم شدن نسبی اثر منفی بار کار فکری بر رضایت شغلی را دارا بود. در صورتی که فرد فرصت و قدرت کافی تصمیم گیری جهت انجام وظایف را دارا باشد نه تنها متحمل استرس و فشار نشده بلکه باعث یادگیری فعال فرد، اثر بخشی، احساس شایستگی و موفق بودن می شود.

برآیند گیری: کنترل شغلی نقش مهمی در بهبود شرایط کاری در شاغلین ماما بیمارستان دارد. شایسته است راهکارهای مدیریتی جهت کم شدن فشار بارکاری و بیشتر شدن کنترل شغلی اتخاذ گردد تا به موجب آن رضایت شغلی در شاغلین بیمارستان بیشتر شدن یابد.

کلمات کلیدی : رضایت شغلی ، کنترل شغلی، بار کار ذهنی، ماما